موقعیت شما : صفحه اصلی » تیتر1 » فوتبال » یادداشت
  • شناسه : 10169
  • ۱۲ آبان ۱۳۹۸ - ۱۰:۱۳

ممنون آقای زنوزی! ممنون که حالا دیگر نقاب از صورت برداشته‌اید و علنا بر طبل تفرقه و راه انداختن جنگ و جدل‌های داخلی می‌کوبید. متفرعنانه تراکتور را پایان‌بخش فوتبال دوقطبی می‌خوانید، غافل از اینکه دو قطبی «تهرانی- شهرستانی» ساخته دست شما، برای مملکت هزار بار خطرناک‌تر است.

اصلا نفرین بر هر چه توپ و دروازه، اگر به این بهانه قرار باشد مدام گروهی از مردم این سرزمین در مقابل گروهی دیگر قرار داده شوند و از هم کینه‌های خانمان‌سوز به دل بگیرند. مالک تراکتور، یک بار دیگر از دردانه‌های پایتخت‌نشین حرف زده و مظلومیت تبریز را یادآوری کرده؛ تبریز که بزرگترین استادیوم بعد از انقلاب در آن ساخته شده و همین حالا مفت و مجانی در اختیار تراکتور است، آن هم در روزگاری که سرخابی‌ها بابت هر میزبانی در آزادی فرسوده باید صدوپنجاه میلیون تومان «اِخ» کنند، تبریز که تیمش را ظرف پانزده دقیقه خصوصی کردند و ماشین‌سازی را هم به عنوان «اشانتیون» به مالکش دادند، در حالی که دردانه‌های پایتخت نیم‌قرن است با شعار واگذاری سر دوانده می‌شوند، تبریز که در فصل بلیت‌فروشی اینترنتی هشتاد هزار نفر را اغلب حتی بدون بلیت کاغذی در استادیوم شصت‌هزار نفری‌اش جا می‌دهند و از آن افتخار گینسی می‌سازند، در حالی که سایت بلیت‌فروشی را از دو شب قبل از بازی روی سرخابی‌ها می‌بندند و هر هفته چند هزار نفر را به بهانه نداشتن بلیت و کارت ملی به خانه برمی‌گردانند.

می‌بینید مظلومیت را؟ بیخود نیست که از زمان بازگشت تراکتور به لیگ برتر، حجم رفتارهای خشن و خون‌آلود در این فوتبال سر به فلک گذاشته؛ مصاحبه جدید زنوزی، این ابرتئوریسین نفرت‌افزایی و توهم‌آفرینی را بخوانید تا رد پای «بازی مرگ» را در تک‌تک واژگانش ببینید. بیچاره تهران، بیچاره تبریز، بیچاره ایران که قربانی امثال زنوزی می‌شوند؛ به راستی محبوبیت و به‌به و چه‌چه‌های قومی و قبیله‌ای چقدر ارزش دارد؟ به چه قیمتی «آتا» می‌شوید؛ به بهای زخم انداختن روی وحدت یک سرزمین؟ ارزشش را دارد؟

در ابزاری‌ترین استفاده تاریخ، باز از «مادر شهید» رسول خطیبی مایه گذاشتید، اما کاش خاک برای شهدای وطنم خبر نبرد بعضی از هواداران تیم‌تان در ورزشگاه چه شعارهایی علیه این میهن سر می‌دهند و شما بعد از هر بازی چطور قربان‌صدقه‌شان می‌روید. کاش شهدای غواص خفته در جوار اروندرود هرگز باخبر نشوند گروهی هرچند قلیل، در استادیوم شما «خلیج‌فارس» را به چه اسمی صدا می‌زنند. کاش می‌فهمیدید دسته‌گل‌های مردم برای اسم‌های مقدسی که شما خرج کری‌خوانی می‌کنید، دست‌بسته جان دادند جناب مولتی میلیاردر!

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*